صفايى شامل و فراگير به سر مىبرند . « لا تَسْمَعُ فِيها لاغِيَةً - در آن هيچ لغوى نمىشنوى . » در دنيا چنان بودند كه چون بر لغو و بيهوده‌اى مىگذشتند ، بزرگوارانه آن را ترك مىكردند ، و به تلفظ كردن كلمهء بدى نمىپرداختند ، و آزار مردمان را با فرو خوردن خشم و چشم‌پوشى تحمل مىكردند ، و به همين سبب خدا پاداش ايشان را آكندهء از صلح و صفا و خرسندى به ايشان بخشيد . آرى ، مؤمنان براى خود و در محيط زندگى خاصّ خويش ، و در حدود امكانات دنيا ، صورت كوچكى از بهشت فراهم مىآوردند ، و پيش از انتقال پيدا كردن به بهشت جاودانى از نعمت آن برخوردار بودند . [ 12 ] اما نوشيدنى ايشان از چشمه‌اى تأمين مىشود كه از ميان درختان سبز مىجوشد : « فِيها عَيْنٌ جارِيَةٌ - در آن چشمه‌اى روان است . » چه نيكو است منظرهء چشمهء جوشنده‌اى كه بر زمين يا در بالاى آن - چنان كه گفته‌اند - بدون شكاف روان است و در آن انواع نوشيدنيها از انگبين صاف شده تا شير گوارا و شراب طهور و آبى آميختهء با آب چشمهء تسنيم وجود دارد . . . آيا اين نيكوتر است يا آب چشمهء جوشان ؟ توجه به اين نعمتها در دنيا ، مؤمن را به آن وا مىدارد كه به فريبندگى شراب حرام دنيا تسليم نشود ، و از خوشيهاى ظاهرى محدود آنها با كمال ميل چشم بپوشد ، و منتظر چيزى گواراتر و پاكيزه‌تر و بزرگتر از آنها بماند . [ 13 ] بزرگترين لذات بشرى همنشينى با دوستان يك رنگ و مبادلهء محبت و اخلاص و كلمات روحانى و شناختهاى تازه با ايشان است ، و چنان مىنمايد كه سياق قرآن از گوشه‌اى از چنين مجالس با ما سخن مىگويد ، و علاوه بر شرابى كه ميان ايشان به گردش در مىآيد ، از سريرهاى افراشته‌اى سخن مىگويد كه بر آنها در چنين مجالسى رو به روى يكديگر در بهشت مىنشينند : / 68 « فِيها سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ - در آن تختهاى افراشته و آماده شده است . »